Automatisch Zakhorloge

Het automatische zakhorloge: het autonome uurwerk

Het automatisch zakhorloge is de moderne en verfijnde wijzerplaat voor mensen die op zoek zijn naar een authentiek uurwerk en het niet noodzakelijk dagelijks hoeven op te winden. Dit horloge wordt aangedreven door de eigen energie van de drager. Wanneer het horloge in de zak zit, draaien de bewegingen van de drager de rotor 360° om de veer van de loop op te winden, waardoor het horloge van mechanische energie wordt voorzien. Als het horloge dagelijks wordt gedragen, zal het zonder onderbreking functioneren. Het is ook mogelijk om het horloge handmatig op te winden na een periode van tijd zonder het te dragen om het volledig op te laden.

Het automatisch zak horloge is een autonoom uurwerk dat de noodzaak overbodig maakt om het zakhorloge manueel op te winden door de kroon dagelijks 30 tot 40 omwentelingen te draaien. Hoewel er nog steeds grote liefhebbers zijn van het traditionele mechanische zakhorloge, stelt het automatische uurwerk mensen met haast in staat het zakhorloge op de conventionele manier te dragen zonder zich zorgen te hoeven maken of het horloge wel goed werkt en goed is afgesteld. Mechanische bewegingen zijn geen mysterie. Hier is wat u moet weten over de geschiedenis van zelfopwindende uurwerken en hoe ze werken.

Het automatische uurwerk van het zakhorloge: een technische vooruitgang door Louis Abraham Perrelet

Nog niet zo lang geleden betaalden mensen tol door geld te geven aan bewakers, telefoneerden ze door een nummer in te toetsen en maakten ze playlists (of mixtapes, als je van een bepaalde leeftijd bent) door hun muziek fysiek over te zetten van platen naar een bandrecorder. Al deze vorderingen worden bepaald door het vermogen van de technologie om ons te bevrijden van het leven van alledag en van de tijd, en dit is een soort vooruitgang die al eeuwenlang bepalend is voor innovatie. Deze vooruitgang in de horlogerie is zelfs te zien in 1777, toen Abraham-Louis Perrelet een mechanisch horloge-uurwerk ontwikkelde dat het handmatig opwinden van het horloge overbodig maakte.

Het automatisch uurwerk van het zakhorloge: een revolutionair uurwerk

Zoals eerder vermeld, worden horloges met mechanische uurwerken aangedreven door het afwikkelen van hun hoofdveer. Dit betekent dat in de tijd van Perrelet het dagelijks opwinden een essentieel onderdeel vormde van het bezit van een persoonlijk uurwerk, waarmee de hoofdveer kon worden gespannen voor een nieuwe dag van tijdwaarneming. Perrelets briljante idee was om het opwindmechanisme om te leiden van de kroon naar de hoofdveer met een kleine omleiding: de rotor. In het zak horloge van Perrelet functioneerde de rotor als een gewicht dat op het uurwerk was gemonteerd, zodat het zou draaien wanneer de drager bewoog.

Deze omwentelingen winden de hoofdveer op, die op zijn beurt het horloge aandrijft en de alledaagse handeling overbodig maakt om het horloge op te winden voordat men het elke dag draagt. Hoewel de rotor de kroon “vervangt” wat het opwindproces betreft, is het bij de meeste automatische uurwerken nog steeds mogelijk de kroon op te winden. Maar als u zoals de meeste bezitters van een automatisch horloge bent, gebruikt u de kroon alleen om de tijd (of de dubbele tijd) en de dag/datum in te stellen. Geen wonder dat sommige horlogeliefhebbers bezwaar maken tegen degenen die beweren dat een automatisch horloge anders is dan een mechanisch, handgewonden horloge, alsof een Tesla geen auto is vanwege zijn elektromotor.

Overschakelen van automatische zakhorloges naar automatische polshorloges

Hoewel het ontwerp van Perrelet briljant was in zijn eenvoud, was het toch ontworpen voor zakhorloges en, zelfs in zijn tijd, waren zakhorloges niet onderhevig aan het niveau van activiteit en beweging van de huidige polshorloges. Dit komt omdat het polshorloge als concept zijn bestaan dankt aan de Eerste Wereldoorlog. Commandanten en troepen hadden moeite om hun zak horloge te pakken om de slagplannen te synchroniseren, dus werd een uurwerk ontworpen dat in een kastje paste dat zo groot was als een pols en werd het horloge van de broekzak naar de pols verplaatst. Na de oorlog was het polshorloge een blijvertje, en alle geliefde ontwerpen en innovaties van het zakhorloge zouden de sprong naar de pols maken. In 1923 heeft de Britse horlogemaker John Harwood het ontwerp van Perrelet aangepast aan dit nieuwe type uurwerk.

Harwood’s nieuwe ontwerp had verdienste, maar was niet zonder problemen, namelijk een beperkte rotorbeweging die afbreuk deed aan de doeltreffendheid bij het opwinden van de hoofdveer. In 1931 lanceerde het groeiende Rolex horloge bedrijf een nieuwe versie van Harwood’s nieuwe ontwerp, dat rekening hield met het beperkte rotor uurwerk en vertrouwde op deze nieuwe innovatie, de ‘gangreserve’. Met deze functie kon de kracht van de hoofdveer worden opgeslagen en geregeld om een nauwkeurige tijdmeting van 36 uur tot 8 dagen te garanderen, zelfs als het horloge in een lade lag in plaats van om de pols. Gezien het tijdloze potentieel van hun uurwerk, koos Rolex ervoor om het “The Perpetual” te noemen (een naam die vandaag de dag nog steeds door het merk wordt gebruikt). En hoewel er sindsdien andere innovaties zijn geweest, waaronder een rotor die in twee richtingen kan draaien zonder de hoofdveer af te wikkelen, zijn ze allemaal gebaseerd op het kernontwerp van Perrelet van bijna drie eeuwen geleden.

De evolutie van de revolutie

Spoel door naar het huidige horlogelandschap en het is duidelijk dat automatische horloges de aandacht van horlogeliefhebbers blijven trekken. Innovatie heeft ook geleid tot verbeteringen in andere kenmerken, waarbij display-achtergronden een populair kenmerk zijn geworden voor het bewonderen van precisie-elementen zoals uurwerken met skelet en gegraveerde of gesigneerde rotors. Deze innovaties hebben ook geleid tot een bloeiende huisnijverheid van “horloge-opwinders”, computer- en app-gestuurde apparaten die de bewegingen van de pols van de gebruiker nabootsen om de rotor draaiende te houden wanneer het horloge niet wordt gedragen. Zoals alles wat met horloges te maken heeft, variëren deze watchwinders van minder dan 50 euro tot kluisachtige modellen die meer kosten dan een huis en die tientallen horloges tegelijk aankunnen.

Maar zelfs zonder een ingenieursdiploma of een aanbetaling op een horlogeopwinder, is het gemakkelijk om te zien hoe ver Perrelets idee is gekomen. Horlogeliefhebbers over de hele wereld hebben er geen moeite mee om van de voordelen van deze vooruitgang te profiteren, terwijl ze trouw blijven aan de ziel van de oorspronkelijke motivatie van Perrelet.